របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ ទល់នឹងការទាត់ខ្លាំង៖ ចំណុចសំខាន់គឺភាពត្រឹមត្រូវ
ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ មិនចាប់ផ្តើមពីការទាត់ឲ្យខ្លាំងទេ ប៉ុន្តែចាប់ផ្តើមពីការដាក់ជើងគាំទ្រ ការបើកជើងទាត់ និងការមើលគោលដៅមុនប៉ះបាល់។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ឬក្រុមដែលកំពុងរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់ក...
ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ មិនចាប់ផ្តើមពីការទាត់ឲ្យខ្លាំងទេ ប៉ុន្តែចាប់ផ្តើមពីការដាក់ជើងគាំទ្រ ការបើកជើងទាត់ និងការមើលគោលដៅមុនប៉ះបាល់។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ឬក្រុមដែលកំពុងរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់ការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ គោលដៅសំខាន់គឺឲ្យបាល់ទៅដល់មិត្តរួមក្រុមដោយមានទិសដៅ និងល្បឿនសមស្រប។ វិធីសាស្ត្រមូលដ្ឋានគឺប្រើផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង ដាក់ជើងគាំទ្រចម្ងាយប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ ហើយបន្តចលនាជើងទៅកាន់គោលដៅ។ ការហាត់ ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយវគ្គ និងធ្វើ ៣–៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ អាចជួយកាត់បន្ថយកំហុសបានច្បាស់។ ការវាយតម្លៃប្រកួត ផ្តោតលើស្ថិតិកីឡាករ យុទ្ធសាស្ត្រក្រុម និងព័ត៌មានបាល់ទាត់ពិភពលោក ដូច្នេះសូមចាប់ផ្តើមដោយវាស់ភាពត្រឹមត្រូវ មិនមែនវាស់តែកម្លាំងទាត់ឡើយ។

មុនចូលទៅលំហាត់ជាក់ស្តែង សូមចាំថា បាល់ដែលត្រូវបានបញ្ជូនលឿន ប៉ុន្តែខុសទិស គឺមានតម្លៃតិចជាងបាល់ដែលទៅដល់គោលដៅដោយមានល្បឿនសមរម្យ។ ស្រាវជ្រាវផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រកីឡាបង្ហាញថា ភាពត្រឹមត្រូវពឹងផ្អែកលើការសម្របសម្រួលរវាងភ្នែក ជើង និងទីតាំងរាងកាយ ជាងកម្លាំងសាច់ដុំតែមួយមុខ។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ក៏ផ្តោតលើការសម្រេចចិត្ត ការគ្រប់គ្រងបាល់ និងការបញ្ជូនក្នុងស្ថានភាពមានសម្ពាធ។ ដូច្នេះ កុំប្រញាប់បន្ថែមចម្ងាយ ឬល្បឿន ប្រសិនបើអ្នកនៅតែមិនអាចបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់នៅចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ។ សម្រាប់អ្នកដែលចង់ស្វែងយល់ពីទម្រង់លេង និងស្ថិតិការប្រកួត អ្នកអាចពិនិត្យ មគ្គុទ្ទេសក៍វិភាគការប្រកួតបាល់ទាត់ មុនពេលយកលទ្ធផលហាត់ទៅប្រើក្នុងការព្យាករណ៍។
សូមចាប់ផ្តើមជាមួយចំណុចសំខាន់ៗដែលអាចអនុវត្តបានភ្លាមៗ៖
- មើលមិត្តរួមក្រុម ឬគោលដៅមុនប៉ះបាល់។
- ដាក់ជើងគាំទ្រទៅទិសដែលចង់បញ្ជូន។
- ប្រើផ្នែកខាងក្នុងនៃជើងសម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី។
- ប៉ះកណ្តាលបាល់ ដើម្បីកុំឲ្យបាល់ហោះ ឬរមៀលបែរទិស។
- បញ្ជូនដោយកម្លាំងសមស្រប មិនមែនទាត់ខ្លាំងគ្រប់ពេលទេ។
ចង់ឃើញការវិភាគបាល់ទាត់កាន់តែមានប្រព័ន្ធមែនទេ? សូមចូលមើលព័ត៌មានបន្ថែមពីយុទ្ធសាស្ត្រ និងស្ថិតិដែលអាចជួយការហាត់របស់អ្នក។
ជំនឿខុសទី១៖ ទាត់ខ្លាំងធ្វើឲ្យបាល់ត្រង់ជាងមុន ឬ?
ការទាត់ខ្លាំងមិនធ្វើឲ្យបាល់ត្រង់ដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ។ ភាពត្រឹមត្រូវកើតពីចំណុចប៉ះ ការដាក់ជើងគាំទ្រ និងការរក្សាទ្រូងឲ្យស្ថិតលើបាល់។ ប្រសិនបើអ្នកបាត់បង់តុល្យភាព កម្លាំងកាន់តែច្រើនអាចធ្វើឲ្យបាល់ហោះខ្ពស់ ឬបែរចេញពីគោលដៅ។
កំហុសដែលឃើញញឹកញាប់គឺកីឡាករបែរមុខចេញពីគោលដៅ បង្វិលស្មាខ្លាំងពេក ឬដាក់ជើងគាំទ្រនៅខាងក្រោយបាល់។ នៅពេលនោះ ផ្នែកខាងក្នុងនៃជើងមិនអាចប៉ះកណ្តាលបាល់បានល្អទេ ហើយបាល់នឹងបែរទៅឆ្វេង ឬស្តាំ។ តាមគោលការណ៍បច្ចេកទេសរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប ការបញ្ជូនល្អត្រូវសម្របកម្លាំងជាមួយចម្ងាយ និងទីតាំងមិត្តរួមក្រុម មិនមែនប្រើកម្លាំងអតិបរមាគ្រប់ស្ថានភាពទេ។ ព័ត៌មានពី វិគីភីឌា អំពីបាល់ទាត់ ក៏បង្ហាញថា ការបញ្ជូនជាប្រភេទសកម្មភាពដែលពឹងលើការសម្រេចចិត្តក្នុងពេលខ្លី។
សាកល្បងលំហាត់បីដំណាក់កាលនេះ៖
- ដាក់កោណពីរជាច្រកទទឹង ១ ម៉ែត្រ នៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ។
- បញ្ជូនបាល់ ២០ ដងដោយប្រើជើងស្តាំ និង ២០ ដងដោយប្រើជើងឆ្វេង។
- កត់ចំនួនបាល់ដែលឆ្លងកាត់ច្រកដោយមិនប៉ះកោណ ហើយសម្រាក ៦០ វិនាទីរវាងជុំ។
បើភាពត្រឹមត្រូវនៅក្រោម ៧០ ភាគរយ កុំបន្ថែមចម្ងាយនៅឡើយ។ បន្ថយល្បឿន និងផ្តោតលើចំណុចប៉ះជាមុន។ វិធីនេះអាចមើលទៅយឺត ប៉ុន្តែមានប្រសិទ្ធភាពជាងការទាត់ខ្លាំងដោយគ្មានការគ្រប់គ្រង។
ជំនឿខុសទី២៖ ប្រើតែផ្នែកខាងក្នុងជើងគ្រប់ពេល គឺត្រឹមត្រូវមួយផ្នែក
ការប្រើផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង គឺជាជម្រើសល្អបំផុតសម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី និងការបញ្ជូនដែលត្រូវការភាពត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាវិធីតែមួយសម្រាប់គ្រប់ចម្ងាយ និងគ្រប់ស្ថានភាពទេ។ ចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ចម្ងាយ ២០ ម៉ែត្រ និងការបញ្ជូនឆ្លងទីលាន ត្រូវការមុំជើង កម្លាំង និងចំណុចប៉ះខុសគ្នា។
សម្រាប់ចម្ងាយខ្លី សូមបើកកជើងឲ្យរឹង បង្ហាញផ្នែកខាងក្នុងជើងទៅគោលដៅ ហើយបញ្ជូនតាមផ្ទៃដី។ សម្រាប់ចម្ងាយមធ្យម អ្នកអាចប៉ះបាល់នៅចំណុចកណ្តាលក្រោមបន្តិច ដើម្បីឲ្យបាល់មានការលោតតិច និងឆ្លងកាត់ជើងគូប្រកួត។ ប្រសិនបើចង់បញ្ជូនឆ្ងាយ កុំប្រើតែជើងខាងក្នុងដោយបង្ខំ ព្រោះវាអាចធ្វើឲ្យបាល់បាត់ល្បឿន។ ប្រើខ្សែជើងខាងក្នុង ឬផ្នែកខាងមុខជើងដោយរក្សាខ្លួនឲ្យសមតុល្យ ហើយបញ្ចប់ចលនាទៅទិសគោលដៅ។
ចំណុចថ្មីដែលអ្នកហាត់ជាច្រើនមើលរំលង គឺការបង្វិលបាល់។ បាល់មានសន្ទុះបង្វិលអាចបែរទិសបន្ទាប់ពីប៉ះដី ជាពិសេសលើស្មៅសើម ឬទីលានសិប្បនិម្មិតដែលមានការកកិតខុសគ្នា។ ដូច្នេះ ត្រូវហាត់លើផ្ទៃយ៉ាងហោចណាស់ពីរប្រភេទ និងកត់សម្គាល់ថា បាល់បែរទៅណាបន្ទាប់ពីប៉ះដី។ នេះជាព័ត៌មានអនុវត្តជាក់ស្តែងដែលមិនគួរមើលរំលង នៅពេលរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់ការប្រកួតនៅកីឡដ្ឋានខុសៗគ្នា។
សម្រាប់ការរៀនបន្ថែម អ្នកអាចមើល បច្ចេកទេសបញ្ជូនបាល់តាមចម្ងាយ ដើម្បីប្រៀបធៀបការប្រើផ្នែកផ្សេងៗនៃជើង និងមុំបាល់។

ចង់យកលំហាត់នេះទៅរៀបចំជាកម្មវិធីហាត់ប្រចាំសប្តាហ៍មែនទេ? ព័ត៌មានបន្ថែមអាចជួយអ្នកកំណត់ចម្ងាយ និងចំនួនជុំឲ្យសមនឹងកម្រិតរបស់ខ្លួន។
ជំនឿខុសទី៣៖ មើលតែបាល់គ្រប់ពេល គឺល្អឥតខ្ចោះ ប៉ុន្តែខុសទាំងស្រុង
ការមើលតែបាល់ធ្វើឲ្យអ្នកបាត់ព័ត៌មានអំពីទីតាំងមិត្តរួមក្រុម និងសម្ពាធពីគូប្រកួត។ កីឡាករដែលបញ្ជូនបានល្អ តែងតែពិនិត្យជុំវិញខ្លួនមុនទទួលបាល់ ប៉ាន់ស្មានជម្រើស ហើយទើបបញ្ជូនដោយប៉ះតិចដង។ ការមើលបាល់នៅតែចាំបាច់ ប៉ុន្តែវាគួរធ្វើនៅពេលកំណត់ មិនមែនសម្លឹងជាប់រហូតទេ។
ហាត់ដោយឲ្យមិត្តរួមក្រុមឈរនៅចម្ងាយ ៨–១២ ម៉ែត្រ ហើយឲ្យអ្នកបញ្ជូនបាល់ក្នុងពេលមានអ្នកការពារដើរចូលពីខាងក្រោយ។ មុនទទួលបាល់ អ្នកត្រូវមើលស្មាខាងឆ្វេង និងស្តាំម្តង ដើម្បីដឹងថាមានសម្ពាធឬអត់។ បន្ទាប់មក គ្រប់គ្រងបាល់ឲ្យចេញពីខ្លួនបន្តិច ហើយបញ្ជូនទៅជើងដែលមិត្តរួមក្រុមអាចលេងបន្តបាន។ ចូរកំណត់ច្បាប់ថា អ្នកមានពេលតែ ២ វិនាទីសម្រាប់ទទួល និងបញ្ជូន ដើម្បីបង្កើតសម្ពាធស្រដៀងការប្រកួតពិត។
ការវាស់វែងគួររួមមានច្រើនជាងចំនួនបាល់ចូលគោលដៅ។ កត់ត្រាចំនួនបាល់ដែលមិត្តរួមក្រុមអាចប៉ះបន្តដោយមិនបន្ថយល្បឿន ចំនួនបាល់ដែលបាត់ក្រោមសម្ពាធ និងពេលវេលាចាប់ពីទទួលដល់បញ្ជូន។ ឧទាហរណ៍ អ្នកអាចមានភាពត្រឹមត្រូវ ៨៥ ភាគរយ ប៉ុន្តែបាល់ជាច្រើនទៅក្រោយមិត្តរួមក្រុម ដែលធ្វើឲ្យការវាយប្រហារយឺត។ ដូច្នេះ សូចនាករដែលមានប្រយោជន៍ជាងគេ គឺភាពត្រឹមត្រូវរួមជាមួយគុណភាពបាល់ទីមួយ និងពេលសម្រេចចិត្ត។
តើអ្វីខ្លះមានប្រសិទ្ធភាពពិតប្រាកដសម្រាប់ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់?
ការហាត់ដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត គឺការចាប់ផ្តើមពីបាល់ឈប់ បន្តទៅបាល់កំពុងរមៀល ហើយបញ្ចប់ដោយការបញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ។ ការបែងចែកជាបីកម្រិតនេះអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកកែបច្ចេកទេសមុនពេលបន្ថែមល្បឿន និងភាពស្មុគស្មាញ។ លទ្ធផលដែលគួរតាមដានមានភាពត្រឹមត្រូវ ភាពសមស្របនៃល្បឿន បាល់ប៉ះតែម្តង និងសមត្ថភាពប្រើជើងទាំងពីរ។
កម្រិតទីមួយ៖ បាល់ឈប់ និងគោលដៅថេរ
ឈរចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រពីមិត្តរួមក្រុម ឬជញ្ជាំងដែលមានសញ្ញាគោលដៅ។ បញ្ជូន ៥ ជុំ ក្នុងមួយជុំមាន ១០ បាល់ ហើយសម្រាក ៤៥–៦០ វិនាទី។ ជើងគាំទ្រត្រូវបែរទៅគោលដៅ កជើងជើងទាត់ត្រូវរឹង ហើយចលនាបញ្ចប់ត្រូវទៅមុខ មិនគួរបង្វិលខ្លួនចេញភ្លាមៗ។
បន្ទាប់ពីអ្នកអាចរក្សាភាពត្រឹមត្រូវបានយ៉ាងហោចណាស់ ៨០ ភាគរយក្នុងពីរវគ្គជាប់គ្នា សឹមបន្ថែមចម្ងាយទៅ ៨ ម៉ែត្រ។ កុំបន្ថែមទាំងចម្ងាយ និងល្បឿននៅថ្ងៃតែមួយ ព្រោះអ្នកនឹងមិនដឹងថាកំហុសកើតពីអ្វី។ នេះជាវិធីវាស់វែងដែលមានប្រយោជន៍ជាងការហាត់តាមអារម្មណ៍។
កម្រិតទីពីរ៖ បាល់កំពុងរមៀល និងការបញ្ជូនមួយប៉ះ
ឲ្យមិត្តរួមក្រុមរមៀលបាល់ពីខាងឆ្វេង ឬស្តាំក្នុងល្បឿនមធ្យម។ អ្នកត្រូវប៉ះបាល់ដំបូងទៅទិសបញ្ជូន ហើយបញ្ជូនប៉ះទីពីរ។ នៅពេលជំនាញកើនឡើង សាកបញ្ជូនដោយប៉ះតែម្តង ប៉ុន្តែត្រូវចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៤–៦ ម៉ែត្រ។
លំហាត់នេះបង្រៀនឲ្យអ្នកអានល្បឿន និងមុំបាល់ មិនមែនគ្រាន់តែទាត់បាល់ឈប់ទេ។ គួរប្តូរទិសបាល់ចូលមកពីខាងឆ្វេង និងខាងស្តាំចំនួនស្មើគ្នា។ ប្រសិនបើអ្នកប្រើជើងខ្លាំងតែមួយ សូមកំណត់យ៉ាងហោចណាស់ ៣០ ភាគរយនៃការប៉ះដោយជើងមិនសូវខ្លាំង ដើម្បីកុំឲ្យមានចំណុចខ្សោយច្បាស់នៅក្នុងការប្រកួត។
កម្រិតទីបី៖ ការបញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ
បន្ថែមអ្នកការពារ ឬកំណត់ពេលវេលា ២ វិនាទីបន្ទាប់ពីទទួលបាល់។ តំបន់ហាត់អាចមានទំហំ ១០ គុណ ១០ ម៉ែត្រ សម្រាប់កីឡាករ ៤–៦ នាក់។ ពិន្ទុមួយអាចផ្តល់នៅពេលក្រុមបញ្ជូនបាន ៥ ដងជាប់គ្នា ដោយមិនបាត់បាល់ និងមិនបញ្ជូនចូលជើងអ្នកការពារ។
ការអនុវត្តនេះជួយឲ្យអ្នកភ្ជាប់បច្ចេកទេសជាមួយការសម្រេចចិត្ត។ បាល់ទៅជើងមិត្តរួមក្រុមគឺល្អ ប៉ុន្តែបាល់ទៅជើងដែលបើកចំហ និងអាចបន្តការលេងបាន គឺល្អជាង។ លំហាត់បាល់ទាត់សម្រាប់ក្រុម អាចជួយអ្នករៀបចំការហាត់ជាក្រុម ដោយបែងចែកតួនាទីអ្នកបញ្ជូន អ្នកទទួល និងអ្នកការពារ។

ការកត់ត្រាគឺជាផ្នែកដែលមិនគួររំលង។ សរសេរចំនួនការបញ្ជូនសរុប ចំនួនបាល់ចូលច្រកគោលដៅ ភាគរយបញ្ជូនជោគជ័យ និងចំនួនកំហុសក្រោមសម្ពាធ។ បើលទ្ធផលធ្លាក់ចុះខ្លាំងនៅពេលមានអ្នកការពារ នោះបញ្ហាអាចមិនមែនជាបច្ចេកទេសជើងទេ ប៉ុន្តែជាការមើលជុំវិញ និងការសម្រេចចិត្តយឺត។ សម្រាប់ការវាយតម្លៃក្រុម អ្នកអាចប្រៀបធៀបកំណត់ត្រានេះជាមួយស្ថិតិការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ ប៉ុន្តែកុំយកស្ថិតិរបស់កីឡាករអាជីពមកវាស់អ្នកចាប់ផ្តើមដោយផ្ទាល់ ព្រោះលក្ខខណ្ឌ និងកម្រិតសម្ពាធខុសគ្នា។
ចង់ស្វែងយល់ពីវិធីភ្ជាប់ការហាត់បញ្ជូនជាមួយការអានការប្រកួតមែនទេ? សូមពិនិត្យព័ត៌មានដែលរៀបចំសម្រាប់ការអនុវត្តជាក់ស្តែង។
តើអ្វីខ្លះគួរមិនអើពើ ពេលចង់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់?
គួរមិនអើពើចំពោះការសន្យាថា អាចកែការបញ្ជូនបាល់បានក្នុងមួយថ្ងៃ ឬត្រូវទាត់បាល់រាប់រយដងដោយគ្មានការកត់ត្រា។ គួរមិនអើពើចំពោះវីដេអូដែលបង្ហាញតែការទាត់ល្អៗ ប៉ុន្តែមិនបង្ហាញលក្ខខណ្ឌទីលាន ចម្ងាយ ប្រភេទបាល់ និងចំនួនកំហុស។ ការហាត់មានគុណភាពត្រូវមានគោលដៅច្បាស់ ការវាស់វែង និងការកែសម្រួលតាមលទ្ធផល។
បញ្ហាមួយទៀតគឺការប្តូរស្បែកជើង ឬបាល់ញឹកញាប់ពេក។ បាល់ទំហំ ៥ ដែលមានសម្ពាធខ្យល់ខុសគ្នា អាចផ្តល់អារម្មណ៍ប៉ះខុសគ្នា ហើយទីលានស្មៅធម្មជាតិ និងស្មៅសិប្បនិម្មិតក៏មានការកកិតខុសគ្នាផងដែរ។ សម្រាប់ការវាស់វែងត្រឹមត្រូវ សូមប្រើបាល់ដដែល ឬបាល់ដែលមានទំហំ និងសម្ពាធប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ក្នុងរយៈពេល ២–៤ សប្តាហ៍។ កុំសន្និដ្ឋានថាអ្នកបញ្ជូនខុសដោយសារជើង ប្រសិនបើបាល់មានខ្យល់ទាប ឬទីលានមានទឹកជ្រាប។
ចំណុចដែលគួរប្រុងប្រយ័ត្នបន្ថែមមានដូចជា៖
- កុំហាត់ពេលជើងឈឺ ឬមានការរមួលសាច់ដុំ។
- កុំបន្ថែមចម្ងាយលើស ២០ ភាគរយក្នុងមួយសប្តាហ៍។
- កុំវាស់ជោគជ័យតាមកម្លាំងបាល់តែមួយ។
- កុំមើលរំលងការហាត់ជើងមិនសូវខ្លាំង។
- កុំយកការព្យាករណ៍ការប្រកួត ឬអត្រាហាងឆេងមកជំនួសការហាត់ជាក់ស្តែង។
ក្នុងនាមជាគេហទំព័រមាតិកាកីឡាដែលមានឈ្មោះ ការវាយតម្លៃប្រកួត យើងផ្តល់អាទិភាពដល់ការយល់ដឹងអំពីទិន្នន័យ និងការសម្រេចចិត្តប្រកបដោយការទទួលខុសត្រូវ។ ប្រសិនបើអ្នកអានព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធនឹងការភ្នាល់កីឡា សូមចងចាំថាលទ្ធផលមិនអាចធានាបាន ហើយការចូលរួមគួរតែស្ថិតក្នុងថវិកាដែលអ្នកអាចបាត់បង់បានប៉ុណ្ណោះ។ សម្រាប់ការរៀនបន្ថែម សូមពិនិត្យ គោលការណ៍វិភាគស្ថិតិបាល់ទាត់ដោយមានការទទួលខុសត្រូវ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ភាពត្រង់កើតពីទម្លាប់តូចៗដែលធ្វើជាប្រចាំ
របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ដែលមានប្រសិទ្ធភាព គឺចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយខ្លី ប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង ដាក់ជើងគាំទ្រត្រឹមត្រូវ និងបញ្ចប់ចលនាទៅគោលដៅ។ បន្ទាប់មក ត្រូវបន្ថែមបាល់កំពុងរមៀល ការបញ្ជូនមួយប៉ះ និងសម្ពាធពីអ្នកការពារ។ កំណត់គោលដៅជាក់ស្តែង ដូចជា ភាពត្រឹមត្រូវ ៨០ ភាគរយនៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ មុនពេលបន្ថែមចម្ងាយ ឬល្បឿន។ សូមហាត់ ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយវគ្គ កត់ត្រាលទ្ធផល និងសម្រាកនៅពេលមានការឈឺចាប់ មិនត្រូវបង្ខំរាងកាយដើម្បីបំពេញចំនួនទេ។
សូមអនុវត្តវិធីសាស្ត្រទាំងនេះជាមួយការវាស់វែងដែលអាចពិនិត្យឡើងវិញបាន ហើយប្រើព័ត៌មានពី ការវាយតម្លៃប្រកួត ដើម្បីយល់ពីការរៀបចំក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងបរិបទការប្រកួត មិនមែនដើម្បីជំនួសការហាត់ផ្ទាល់ឡើយ។
ប្រសិនបើអ្នកត្រៀមរៀបចំផែនការហាត់ជាប្រចាំ សូមចាប់ផ្តើមពីគោលដៅតូចមួយនៅសប្តាហ៍នេះ។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យថា បាល់ទៅដល់គោលដៅដោយមានទិសដៅ ល្បឿន និងចម្ងាយសមស្រប។ វាមិនមានន័យថាបាល់ត្រូវរត់ជាបន្ទាត់ត្រង់គ្រប់ពេលទេ ព្រោះការបញ្ជូនខ្លះត្រូវបង្វែរចេញពីគូប្រកួត ឬបញ្ជូនទៅកន្លែងទំនេរ។ សម្រាប់ការហាត់ដំបូង សូមប្រើច្រកកោណទទឹង ១ ម៉ែត្រ នៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ហើយកត់ត្រាភាគរយបាល់ដែលឆ្លងកាត់ច្រក។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ចម្លើយ៖ គួរហាត់ ៣–៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គមានរយៈពេលប្រហែល ២០–៣០ នាទី។ ចាប់ផ្តើមដោយការបញ្ជូន ៦០–១០០ ដង បែងចែកជាជុំតូចៗ ដើម្បីរក្សាគុណភាពបច្ចេកទេស។ ប្រសិនបើជើង ឬសន្លាក់ឈឺ សូមសម្រាក និងកុំបង្កើនចំនួនបាល់ ព្រោះការហាត់ច្រើនដោយបច្ចេកទេសខុសអាចធ្វើឲ្យកំហុសក្លាយជាទម្លាប់។
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងជើងល្អជាងការបញ្ជូនដោយខ្សែជើងឬទេ?
ចម្លើយ៖ ផ្នែកខាងក្នុងជើងល្អជាងសម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លីដែលត្រូវការភាពត្រឹមត្រូវ ខណៈខ្សែជើងសមស្របជាងសម្រាប់ចម្ងាយឆ្ងាយ និងបាល់លឿន។ ការជ្រើសរើសអាស្រ័យលើចម្ងាយ សម្ពាធពីគូប្រកួត និងទីតាំងមិត្តរួមក្រុម។ សូមហាត់ទាំងពីរប្រភេទ ប៉ុន្តែរក្សាការបញ្ជូនខ្លីដោយផ្នែកខាងក្នុងជាជំនាញមូលដ្ឋាន។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាបាល់បែរទិស ទោះបីប៉ះកណ្តាលបាល់ក៏ដោយ?
ចម្លើយ៖ បាល់អាចបែរទិសដោយសារកជើងមិនរឹង ចំណុចប៉ះមិនពិតជាកណ្តាល ការបង្វិលខ្លួនមុនប៉ះ ឬផ្ទៃទីលានមានការកកិតមិនស្មើ។ បាល់ដែលមានខ្យល់ទាប ឬទីលានសើមក៏អាចធ្វើឲ្យការរមៀលខុសពីធម្មតា។ សូមថតវីដេអូពីខាងមុខ និងខាងចំហៀង ដើម្បីពិនិត្យទីតាំងជើងគាំទ្រ និងទិសចលនាជើងទាត់។
សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃៗដើម្បីហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ទេ?
ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះបាល់ទំហំ ៥ កោណ ឬដបទឹកទទេ និងជញ្ជាំងដែលមានសុវត្ថិភាព គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការហាត់មូលដ្ឋាន។ ឧបករណ៍ថ្លៃអាចជួយវាស់ទិន្នន័យ ប៉ុន្តែមិនអាចជំនួសការដាក់ជើង និងការសម្រេចចិត្តបានទេ។ សូមពិនិត្យសម្ពាធបាល់ និងសុវត្ថិភាពទីលានជាមុន ហើយរក្សាចម្ងាយពីវត្ថុដែលអាចបង្ករបួស។
សំណួរ៖ តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់នៅពេលមានគូប្រកួតចូលសង្កត់?
ចម្លើយ៖ ត្រូវមើលជុំវិញមុនទទួលបាល់ បើកខ្លួនទៅទិសលេង និងសម្រេចចិត្តជាមុនថានឹងបញ្ជូនទៅណា។ ចាប់ផ្តើមហាត់ដោយកំណត់ពេល ២ វិនាទីសម្រាប់ការទទួល និងបញ្ជូន បន្ទាប់មកបន្ថែមអ្នកការពារដែលចូលសង្កត់ក្នុងល្បឿនមធ្យម។ កុំបញ្ជូនទៅជើងមិត្តរួមក្រុមដែលមានគូប្រកួតជិតពេក ប្រសិនបើមានកន្លែងទំនេរដែលអាចឲ្យគាត់រត់ទទួលបាល់បាន។
អរគុណចំពោះការអាន
ការវាយតម្លៃប្រកួត · Editorial Vault